RESTAURANT REVIEWS IN EN ROND GENT

Lunch / Diner

Firenze

We boeken een plaatsje bij Da Carmelo Firenze onder het motto: als Firenze niet tot bij ons komt, dan komen wij wel tot bij Firenze. En in Gent hoef je niet ver te lopen voor een hapje Italiaanse keuken. Mozzarella, prosciutto, pomodori, pasta, funghi, cannelloni, lasagna, tiramisu… Het is voor ons ontzettend moeilijk om bij het lezen ervan geen kwijlmond te krijgen.

Onderweg naar ‘ons’ Gentse Firenze fluiten we ‘When the moon hits the sky like a big pizza pie, that’s… amore’. We staan amper met één been in de eetruimte of we worden al meteen doorgeleid naar de achterste ruimten waar we plaatsnemen aan een tafeltje voor twee – pal naast het gangpad. We zitten in een rustieke eetruimte waar vermoedelijk Italiaanse muziek speelt, maar het volume staat op zijn zachtst. Waar we in Viva La Puglia zelfbereide hapjes met pizza baguette voorgeschoteld kregen, zijn het hier olijven rechtstreeks uit de pot en ‘tarallini alle olive’ crackers, en die komen misschien wel rechtstreeks uit een zakje.

  

Met een zes jaar oude Barolo uit Piemonte, gemaakt van de nebbiolo druif, gaat mijn overzijde meteen voor één van de beste rode wijnen uit Italië. Hij smaakt krachtig en naar rode vruchten, kruiden en rozen. Ik heb het over de wijn, uiteraard. Zelf hou ik het bij een tonic. Terwijl mijn overzijde kiest voor de zelfgemaakte kaaskroketten, zet ik mijn zinnen op de Piemontese klassieker Vitello Tonnato. Dat legt bij mij altijd een goeie fond zoals men eerst zou gaan voor de frikandel uit de frituur, om vervolgens over te schakelen op friet met stoverij.

Het voorgerecht is helaas niet op zijn best. De tonijnsaus is dan wel mooi gebonden en heeft die grauwe kleur over het roze vlees, maar het smaakt ondanks de sterke ansjovis opmerkelijk zacht. Het is voornamelijk de te taaie constructie van het kalf die mij teleur stelt. Aan de andere kant van de tafel wordt één van de twee kroketten letterlijk doormidden gezaagd, vooraleer hij tot de smeuïge vulling komt. Met zo’n korsten kan je een fort bouwen, maar door de keuze voor een rijpere kaas is de smaak echter wel top.

  

Gezien de grootte van de gekozen primi piatti (eerste gang) met het lekkere stokbrood -en de lege potjes antipasti- is het verrassend dat we na deze start nog effectief honger hebben. Om het laatste gaatje te vullen gaan mijn partner en ikzelf voor een secondo piatto. Scaloppina met aubergine is de keuze van mijn lief. Aangezien ik op deze hoek dikwijls studenten pizza zie afhalen, ben ik ook wel benieuwd naar de pizza van Da Carmelo Firenze.

Na de eerste gang is het nu iets langer wachten op ons eten. Ongeveer een half uurtje later verschijnen onze gerechten. De gepaneerde kalfslapjes liggen verscholen onder tomatensaus en een drietal plakjes gegrilde aubergine met daarbovenop Parmezaanse kaasschilfers. Naast dat hoopje ligt een torentje pasta in een lichte tomatensaus. Het potje groentjes daarnaast is te belachelijk voor woorden – in een Italiaans restaurant verwacht je geen dergelijke Vlaamse brasserie-taferelen, maar smakelijke groenten van topkwaliteit.

  

Mijn pizza Vegetariana is rijkelijk belegd met artisjok en champignons en alle ingrediënten zwemmen in de tomatensaus, gesmolten kaas daarbovenop zou niet misstaan hebben. Aangezien we nog maar net uit Venetië komen, kunnen we deze pizza vergelijken met de èchte authentieke Italiaanse versies. Deze Gentse schiet helaas te kort. De pizza mag dan wel een zeer lekkere deegbodem hebben en de artisjok een rijke smaak, de toppings zijn simpelweg pover en voor een veggie-hippe stad is dit vegetarisch alternatief teleurstellend. Had ik geweten dat dit op mijn bord terecht zou komen, ik had liever de lasagna van het huis genomen.

  

Ook al gaat de bediening over het algemeen vlot, toch hebben we de indruk dat slechts één personeelslid ons met plezier bedient en dat de rest het serveren als een verplicht nummertje beschouwt. Al geven we toe dat een glaasje Amaretto van het huis altijd een sympathiek gebaar is. We missen hier een flamboyant type als Domenico, die we kennen uit Viva La Puglia. Iemand die mensen op hun gemak laat voelen, enthousiasmeert en toch opnieuw voldoende afhoudend is. Zelfs ‘la mamma’ kan ons niet echt bekoren. Ze loopt ons verschillende keren voorbij zonder één vriendelijke knik. Behalve tijdens het afrekenen, waarbij ze vraagt of het eten lekker was. ‘Mamma mia’, wat zeg je daarop? We antwoorden (unaniem) uit beleefdheid dat het goed was, maar we beseffen dat de echte punten pas achteraf volgen.

Honger gekregen? Deel deze review:

Firenze

Bezoek de website
Sint-Amandstraat 1
9000 Gent

Prijscategorie: €€

Eten: 5/10
Interieur: 6/10
Bediening: 8/10

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *