RESTAURANT REVIEWS IN EN ROND GENT

Lunch / Diner

Vredesdreef3

Ten westen van Gent ligt Vinderhoute, deelgemeente van Lovendegem. Voor ons, en naar onze bescheiden mening waarschijnlijk ook voor vele andere buitenstaanders, is er in Vinderhoute slechts één ding te beleven: Vredesdreef3. Terwijl ongetwijfeld elke Vinderhoutenaar bij deze gure wind warm binnen blijft, rijden wij de Vredesdreef in. De straat dan, niet het restaurant.

Als we binnenkomen is de eetruimte nog amper gevuld, er heerst een serene rust. Tussen licht geroezemoes door horen we een zacht muziekje. Zoals altijd wordt er naar onze reservatie gevraagd – Gentelmen houdt wel eens van een andere openingszin, maar goed. We achtervolgen de sympathieke ober van dienst. Gezwind leidt hij ons naar een tafeltje van twee dat zich in een gezellig kader bevindt, in tegenstelling tot de minder aangename zitruimte vlakbij de inkom (verkeerde – koele – belichting, volgens ons). De zwarte stoelen die we op oudere foto’s terugvinden zijn ondertussen ingewisseld voor mooi aangeklede lichtgrijze, stoffen exemplaren en dat is een perfecte keuze. De netjes opgeblonken wapens liggen gereed en er is net voldoende plaats voorzien om geen glas tegen de grond te laten kletteren. Meteen staat er ook een huisgemaakt broodje klaar op een plank. Het brood wordt diezelfde avond nog twee keer (en zonder vragen) bijgezet. Een tof houten plankje ondersteunt de menukaart.

We luiden deze vrolijke avond in met schuimwijn voor mijn liefste tafelgenoot (inbegrepen in de drankenformule) en een gin tonic met sinaasaroma voor mezelf. Mondjesmaat vinden ook andere eters de weg naar restaurant Vredesdreef3.

  

Wanneer we aan de hapjes toe zijn, herkennen we meteen de potjes waarin ze worden opgediend. Die hebben we zelf in onze kast staan. De tabouleh met gehakt en het yoghurtsausje is dan wel eenvoudig, maar het moet gezegd: lekker. Gefrituurde filodeegjes, geserveerd met een curry-hummus knipogen naar een moderne, maar gestripte versie van een loempia. En loempia valt bij Gentelmen sowieso in de smaak. Het warme brood kraakt heerlijk en we zijn in dit etablissement benieuwd naar wat nog zal volgen.

Een Colombard uit de Côte de Gascogne wordt uitgeschonken. Die smaakt fris, fruitig en is door zijn lichtheid een bijzonder goede keuze van het huis voor bij het voorgerecht. Hoe gedienstig de gastvrouw ook gedurende de hele avond langsheen de tafels loopt en bij het afruimen vraagt of alles naar wens was, valt het ons toch op dat ze bij het inschenken met geen woord rept over de lekkere wijnen die ze bovenhaalt. Door het bijzettafeltje dat dichtbij ons staat, kunnen we gelukkig wel telkens het etiket aflezen.

  

Het is eeuwen geleden dat ik nog gebakken roggevleugel heb gegeten, eveneens een delicatesse – maar men moet er wel van houden. We betrappen elkaar op water in de mond wanneer de bordjes gepresenteerd worden. Het bord zelf is alvast een schitterende keuze waarbop de kleuren van de producten helemaal tot zijn recht komen. In een vinaigrette op basis van mosselsap ligt een fors stuk vis, een paar fijne bouchotmosseltjes vormen samen met selder een smakelijk torentje. Enkele rondjes gebakken knolselder beschermen het torentje. Ook in dit restaurant vinden we ingelegde mosterdzaadjes terug, het nieuwe speeltje van menig chef. Zodra ik de rogfilet met mijn mes aanraak splijt het zachte vlees ervan in twee. De beboterde vis smelt op de tong. We laten ingetogen juichkreetjes.

Na deze knappe start, en goesting naar méér, valt het een beetje stil in de keuken. Terwijl andere gasten al aan hun hoofdgerecht beginnen, wachten wij nog op de knolseldersoep. Net wanneer vage voorstellingen opdoemen van de chef-kok die zich naar een lokaal gelegen akker vol knollen haast, dient de gastvrouw onze kommetjes op – of zeg maar gerust kommen. Met het bijzonder lekkere brood erbij overvalt ons een nostalgisch gevoel. De romige soep is smakelijk en niet te dik, maar door de ruime portie en een overdaad aan stukjes gebakken varkensspek valt ze wel wat zwaar.

  

Wat erna volgt, schudt ons weer volledig wakker. Gebraden parelhoenfilet in een vijvertje van vin jaune (denk aan droge sherry), Cevenne ajuin en zwarte look. Bij het gevogelte hoort een Merlot uit de Languedoc-Roussillonstreek. Deze rode wijn is vooral intens en vlezig van smaak. De getransformeerde look biedt een andere smaakbeleving dan die van de klassieke witte look, maar is door het fermentatieproces absoluut niet overheersend. Het plakje parelhoen zit boordevol smaak en heeft een perfecte gaartijd. Een extra paar lepels van de voortreffelijke saus was wenselijk geweest voor deze Gentelman. Een paar huisgemaakte knoedeltjes, enkele dikke plakjes gebakken champignon en een kinderhandje broccoli maken het tot een klassiek bord lekker eten. Dat de portie niet heel copieus is valt goed mee, want de soep was al een stevige vuller.

  

De familiale sfeer rondom is duidelijk voelbaar tijdens het verorberen van het dessert. ‘Tweeduizendachttien’ ligt voor onze neus in de vorm van een stevig gevuld zwart schaaltje. Een dessert met weinig franjes, maar de smaken bekoren ons des te meer! Een quenelle van zeer romig vanille-ijs rust tegen een chocolade-peer clafoutis, omgeven door vanilleschuim. Het hoopje rotsjes van gekristalliseerde amandelschilfers geeft het nodige textuurcontrast met de gladde pudding en het ijs. Enkel de mierzoete perenstroopdropjes zijn misschien een overbodige luxe, maar is dat niet juist wat ‘luxe’ betekent?

Honger gekregen? Deel deze review:

Vredesdreef3

Bezoek de website
Vredesdreef 3
9920 Lovendegem

Prijscategorie: €€€

Eten: 8/10
Interieur: 9/10
Bediening: 7/10

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *